Niet omdat woorden onbelangrijk zijn. Juist omdat ze verwachtingen creëren.

Intake klinkt voor mij te veel als iets uit de zorg. Je meldt je met een probleem, iemand stelt een reeks vragen en noteert wat er aan de hand is. In recruitment krijgt het daardoor al snel iets van: de vacaturehouder vraagt, de recruiter draait. Eénrichtingsverkeer waarin de vacaturehouder een wensenlijst invult en de recruiter geacht wordt kandidaten te regelen. Zo werkt vakvolwassen recruitment niet.

Een vacature is geen bestelling. Het is een vraagstuk. Welk probleem moet deze nieuwe collega oplossen? Wat maakt iemand in deze rol succesvol? Welke eisen zijn echt noodzakelijk (geen schaap met 5 poten)? Hoe ziet de arbeidsmarkt eruit? En bovenal: waarom zou een goede kandidaat juist voor deze organisatie kiezen?

Daarom spreek ik liever van een vacature-strategiegesprek.

Dat verandert direct het gesprek. Niet langer haalt de recruiter informatie op, maar bepalen vacaturehouder en recruiter samen de weg naar een succesvolle invulling. Ze bespreken het profiel, de doelgroep, de propositie, de haalbaarheid, de kanalen, de planning en ieders verantwoordelijkheid bij de werving en selectie. Dat is dus niet zo maar een semantische discussie. Het is een andere manier van samen werken.

De vacaturehouder wordt serieuzer betrokken bij het resultaat. En de recruiter wordt serieuzer genomen als vakprofessional en adviseur. Niet als degene die een formulier komt ophalen, maar als iemand die kennis van de arbeidsmarkt toevoegt en helpt betere keuzes te maken. Dus: geen vacature-intake meer. Begin met een vacature-strategiegesprek. Want pas als je samen scherp hebt met wat je wilt bereiken én wat daarvoor nodig is, kun je gericht gaan werven.

John Vlastelica wil al ruim 10 jaar dat we het hebben over een vacature-strategie afspraak oid, en ik deel die mening, jij ook? De bal ligt bij ons.